Pikinini - More than toys - BLOG

Nie wiem czy istnieje na świecie kwiat, o większej niż tulipan ilości odmian. Do tej pory wyhodowano ich kilka tysięcy rodzajów, w najrozmaitszych kształtach i kolorach.

W XVII wieku, kiedy mania hodowli tulipanów ogarnęła Europę, kwiaty te mogły decydować o statusie majątkowym całych rodzin. Były źródłem niespodziewanych fortun i wielkich bankructw. Dzięki giełdowym spekulacjom, ceny niektórych cebulek kwiatowych osiągały niebotyczne rozmiary, płacono również ogromne kwoty za niszczenie tulipanów konkurencyjnych hodowców.

To oczywiście awanturnicze czasy płaszcza i szpady, malowniczo opisane przez Aleksandra Dumas’a w powieści „Czarny tulipan”, ale i dziś te piękne kwiaty potrafią wzbudzić wiele emocji. Zwłaszcza gdy trafi się do „tulipanowego raju” – ogrodów Keukenhof w Holandii.

Warto wygospodarować kilka wiosennych dni i pojechać tam razem z dziećmi, dla których nie brakuje w Holandii również dodatkowych atrakcji.

Jedną z nich, może być nocleg na kempingu Duinrell, usytuowanym na terenie parku rozrywki. Na miejscu znajduje się również – co ważne przy kapryśnej wiosennej pogodzie – kryty park wodny.

Z kempingu blisko już jest do Keukenhof, gdzie na kilkudziesięciu hektarach kwitną miliony roślin cebulowych: tulipany, hiacynty, szafirki, narcyzy i inne cudności.

Co roku wymyślane są nowe aranżacje wśród drzew, trawy i wody, ale jedno pozostaje niezmienne: gwarancja przyjemnie spędzonego czasu. Dzieci odnajdą w ogrodach mnóstwo zaskakujących miejsc zabaw, mostków czy torów przeszkód.

Dorosłych zaskakują rozbrzmiewające wokół muzyczne koncerty i wyłaniające się z kwiatów rzeźby.

Jeden dzień spędziliśmy również w miniaturowym miasteczku Madurodam – Holandii, w mikroskali.

Odnaleźliśmy tu nawet maleńki park wodny z kempingu Duinrell, kwiatowe piękności z Keukenhof i serowy targ z pobliskiego miasteczka Gouda.

W tym roku Madurodam zaprasza na wystawę „Ulica Sezamkowa” gdzie dzieci mają okazję spotkać serialowe postacie „na żywo”.

Warto zajrzeć też do średniowiecznego Delft, ojczyzny biało-niebieskiej ceramiki i wrócić znów do Keukenhof:)

Bardzo chciałabym by również w naszym ogrodzie, co roku kwitły tulipany. Jesienią posadziłyśmy z dziewczynkami dużo cebulek kilku odmian kwitnących w różnym czasie. Tulipany oprócz kolorów i kształtów, wyróżnia również ogromne bogactwo nazw.

Tulipany “Rosalie”

My, postanowiłyśmy kolekcjonować te, które noszą nazwy baśniowe.

Mamy już tulipany „Pinokio”…

Tulipany “Pinokio” w naszym ogrodzie

…i „Czerwony Kapturek”.

Tulipany “Czerwony Kapturek” w naszym ogrodzie

To również nasze “Czerwone Kapturki”

Miejmy nadzieję, że kupowanie tulipanowych cebulek już się zdemokratyzowało, i że nie osiągną już one nigdy pułapu XVII-wiecznych cen;)

Tulipany w naszym ogrodzie

„Nawet najdalsza podróż zaczyna się od pierwszego kroku.” Pierwszym krokiem w świat dla Arkadego Fiedlera, znanego podróżnika i pisarza, były wyprawy z ojcem na nadwarciańskie łąki. Tam, wśród dębów i motyli zaczął snuć swe marzenia o dalekich krajach.

Rogalin

O tym, jak ważne jest by starać się spełniać swoje marzenia, opowiadał – w ramach kolejnego spotkania na Uniwersytecie dla Dzieci – wnuk Arkadego Fiedlera.
Podobało mi się w tym wykładzie, podkreślenie znaczenia poznawania świata najbliższego nam, tego by interesować się przyrodą wokół domu, by tak właśnie nauczyć się kochać rośliny i zwierzęta.

Dęby nad Wartą były dla Arkadego Fiedlera pierwszą puszczą i wśród nich zaczął marzyć o ogromnych motylach jeszcze bardziej kolorowych, niż te które łapał z ojcem.

Kolekcję motyli i inne, osobliwe zbiory ze swych podróży, gromadził Fiedler w swoim domu w Puszczykowie, który jest zarazem już od dawna, bardzo ciekawym muzeum. Ekspozycja cały czas się powiększa, a prowadząca muzeum podróżnicza rodzina Arkadego Fiedlera ma wciąż nowe pomysły. Radosław Fiedler opowiadał o nich dzieciom, o swoich wspomnieniach związanych z dziadkiem, o tym jak otwierał z nim kufry pełne egzotycznych pamiątek. Dzieci zainteresowane były bardzo historiami o zwierzętach: przywiezionej małpce, piraniach, wężu boa, wypchanych pająkach.

Muzeum Arkadego Fiedlera

Kiedy byłam dzieckiem, często jeździliśmy z rodzicami pociągiem do Puszczykowa, popularnego od lat, celu weekendowych wycieczek z Poznania. Wędrowaliśmy leśnymi ścieżkami i odwiedzaliśmy muzeum Fiedlera. Było to dla mnie zawsze duże przeżycie. Nie mogłam oderwać wzroku od rytualnych masek, spreparowanych ptaszników, skorpionów i ludzkich główek.

W domu mieliśmy całą kolekcję książek Arkadego Fiedlera. W szarej, komunistycznej rzeczywistości, egzotyczne podróże w nich opisywane były dla nas tym bardziej niesamowite. Najpierw oglądałam tylko znakomite fotografie, później już czytałam: „Wyspę Robinsona”, „Orinoko”, „Ryby śpiewają w Ukajali”, „Gorącą wieś Ambinanitelo” i najbardziej przeze mnie – miłośniczkę Indian – ulubioną książkę „Mały Bizon”.

Chciałyśmy z siostrą podróżować po świecie i zaczęłyśmy, zainspirowane muzealnymi ekspozycjami tworzyć w swoim pokoju hobbystyczne kąciki.

W kąciku geograficznym powiesiłyśmy na ścianie mapy z „Poznaj świat”, w kąciku przyrodniczym królowała kolekcja muszli, ptasich piórek, kamieni i przywieziony z Bułgarii zasuszony krab.

Teraz, moim dzieciom, jest w Polsce znacznie bardziej kolorowo, ale tak jak ja, lubią zbierać podczas spacerów przyrodnicze okazy, lubią czytać o podróżach i lubią kiedy babcia z dziadkiem jadą z nimi do muzeum w Puszczykowie.

Rozlewiska w starorzeczu Warty na terenie Rogalińskiego Parku Krajobrazowego, przyciągają w wiosenne weekendy wielu spacerowiczów z pobliskiego Poznania. Najwięcej z nich zatrzymuje się przy pałacu w Rogalinie, ale warto poszukać też w tej pięknej okolicy, trochę mniej znanych szlaków.

Wraz z moimi przyjaciółkami i gromadką naszych dzieci spędziłyśmy miło niedzielne przedpołudnie, na przyrodniczej wyprawie nadwarciańskimi łąkami. Chciałyśmy poszukać śladów bobrów na „Bobrowym Szlaku” – edukacyjnej ścieżce w okolicach Czmońca. Na początek jednak poświęciłyśmy trochę czasu na poszukiwanie samego szlaku.

Przy głównej drodze, nie ma niestety żadnego drogowskazu ani tablicy informacyjnej, a jak to często bywa w naszym kraju, spotkani mieszkańcy wsi nic nie słyszeli o miejscowych atrakcjach.

Ostatecznie jednak udało nam się odnaleźć „Bobrowy Szlak”.

Wiódł łąkami, skrajem rozlewisk, czasami zagłębiał się w las.

Dzieci goniły motyle, zbierały muszle wodnych ślimaków, szyszki i patyki.

Widzieliśmy przelatującego nisko bociana, duże gniazdo na wysokiej sośnie, ptasie dziuple i polne stokrotki.

Znaleźliśmy również, skonstruowaną przez bobry, małą tamę i dotarliśmy do wybudowanej niedawno, 15 metrowej, drewnianej wieży widokowej.

Można stąd podziwiać nadwarciańską panoramę i przelatujące ptaki. Na prośbę dzieci, weszłam z nimi na wieżę trzy razy:)

Wykład o sposobach komunikowania się ludzi dawniej i dziś, miał miejsce na Dziecięcym Uniwersytecie jeszcze przed Wielkanocą.

Dzieci oglądały na ekranie, zdjęcia glinianych tabliczek, pergaminowych ksiąg, najstarszych aparatów telefonicznych i radiowych, stary telewizor i komputer.

Działanie telegrafu, dzieci przyswoiły eksperymentalnie. Poznały znak „S.O.S.” i nauczyły się go wystukiwać.

Zgadywały gdzie wynaleziono druk, kiedy skonstruowano pierwszy telewizor i ile ważył pierwszy telefon komórkowy (40 kg!).

Prowadząca wykład opowiadała również o alfabecie Braille’a i pokazała na ekranie jak zapisać słowo „Mama”.

Z największym zapałem, mali studenci powtarzali znaki alfabetu migowego. Nauczyli się też pokazywać w tym języku, zwroty: „Ja lubię zwierzęta” i „Ja jestem zły”.

Właśnie przed chwilą poprosiłam córki by przypomniały mi jak „wymigać” te zdania i okazało się, że dobrze wszystko zapamiętałyJ

Podczas naszych wiosennych spacerów, znalazłyśmy na nadwarciańskich łąkach, kwitnące polne stokrotki.

Można wpiąć je włosy…

…albo schrupać.

Są jak najbardziej jadalne. Zawierają witaminę C i działają przeciwzapalnie.

Można sporządzić z nich syrop, który dodaje się do herbaty, w chorobach dróg oddechowych.

Znacznie przyjemnej jest jednak posypać małymi stokrotkami zupę lub – tak jak my – wiosenną sałatkę.

Kwiatki zdecydowanie dodają im lekkości.